Paweł Hofman: Cztery generacje nauczycieli wychowania fizycznego. Ich połączenie da wielką moc!

Sztafeta nauczycielskich pokoleń zmienia obraz przedmiotu. Definiuje ją różnorodny sposób prowadzenia lekcji. Cztery generacje nauczycieli wychowania fizycznego zjednoczone w synergii działań to wartość, która drzemie w szkole. Czy uda się je połączyć w jeden nurt? Baby Boomers, Iksy, Milenialsi i młode Zetki codziennie konfrontują się z oczekiwaniami szkolnego pokolenia Alfa. Pokolenie, którym zawiadują algorytmy i ekrany dotykowe, przyzwyczajone do zasady: „tu, teraz, natychmiast”, nudzi informacja: „ćwicz, bo za kilka lat rozlecisz się w sprawności”. To na nich nie działa. Oni nie wiedzą, co to znaczy upływ czasu. Zjednoczeni w realu algorytmów pomieszanych z codziennością życia, nie oddzielają grubą kreską tych bytów. Bodziec przyjemności – także ten wynikający z lekcji wychowania fizycznego, który powinien odpalić się jak ekranowa, smartfonowa dopamina – zamiast radości tworzy wewnętrzny bunt. Skomplikowany proces przyswajania wysiłku w dużej mierze zależy od tego, kto trzyma w ręku gwizdek. Pokolenie Baby Boomers z roczników 1947–1964 powoli opuszcza szkolne boiska i sale gimnastyczne. To doświadczeni mentorzy z ogromnym bagażem doświadczeń, często byli zawodnicy sportu wyczynowego, oczekujący bezdyskusyjnego wykonywania poleceń. Punktualność oraz szacunek do autorytetu nie pozwalały im na wychodzenie poza klasyczną strukturę lekcji. Lekcja to zbiórka, rozgrzewka, realizacja podstawy programowej z gimnastyki, gier zespołowych i lekkiej atletyki, kończąca się podsumowaniem. Wszystko z dystansem do technologicznych nowinek. Organizm ucznia to nie pole do eksperymentów z użyciem smartfona. Czucie bezpośredniej relacji z uczniem, tworzące wzajemne zaufanie w rozwoju fizyczności, było dla nich najważniejsze. Obecne filary rad pedagogicznych – pokolenie X, urodzone w przedziale 1965–1980, wychowane w analogowej rzeczywistości – przyswoiło cyfrowy świat z konieczności. To rodzice i dziadkowie Zetek oraz Alfy. Szukają ułatwień, które daje cyfrowy rozwój. Korzystają z nich w szkolnej biurokracji, często wspomagając się umiejętnościami młodszych. Na lekcjach WF-u stawiają na samodzielność tworzącą pragmatyzm.